In de series had ik een plan bedacht met coach Eddy Kiemel, die mij sinds kort begeleidt. Het plan was om de eerste 400m in ongeveer 58 te lopen in de groep en vervolgens de laatste 300m zo hard mogelijk te lopen om zo met een vermoeid lichaam leren om te gaan. Zo gezegd zo gedaan, alleen was de opening te hard van 53,5 waardoor ik eigenlijk later had moeten versnellen, maar ik besloot toch om de laatste 300m voluit te gaan. Het gevolg: 1.48.51. Een nieuw baanrecord, want mijn oude record van 1.48.71 bleek het baanrecord te zijn. Na deze iets te harde serie konden we dus echt een realistische test doen met betrekking tot het EK over 2 weken. Het herstel ging voorspoedig met massage, uitlopen en rekken.

De volgende dag waren de benen eigenlijk al weer vrij goed hersteld. Ik was ‘s avonds wel al snel erg moe geworden en had dus een lange nachtrust genomen. Tijdens de warming up voelden mijn benen eerst nog wat stijf en traag, maar dit gevoel kon ook komen door de stress die een finale met zich meebrengt. In mijn hoofd spookte het rond dat ik misschien helemaal niet meer hard zou kunnen, maar ik sloot deze gedachte resoluut buiten. Het probleem met 2 keer hard gaan is je hoofd dacht ik. De finale kwam en bij opkomst uit de tunnel werd iedereen groots aangekondigd. Dat was toch wel erg gaaf met een drumband die daar dan een feestje aan het maken was voor het publiek. De negatieve gedachten waren uit mijn hoofd, het strijdplan was klaar. Nu alleen nog het startschot en we zien wel wat het wordt.

Het startschot viel en gelijk kwam ik op kop te lopen, omdat Robert het tempo wilde drukken en hard op de rem ging en ik dat toch niet zo aandurfde. Vanaf kop gelopen met een redelijk rustige opening en vanaf 400m na +/- 56 sec gaf ik wat gas. Het veld ging wat meer op een lint en Robert zocht de aansluiting bij mij. Op 300m voor de finish ging ik hard en zat Robert in mijn spoor. Hij week geen moment en dat was erg spannend voor mij, want hij kon er op elk moment langs komen vliegen. In de voorlaatste bocht miste ik een aantal passen compleet en verloor ik wat souplesse. In de laatste 100m liep ik nog steeds op kop en voelde ik in de bocht de spike van Robert tegen die van mij aankomen. Ik moest alles geven in het laatste rechte stuk en Robert kwam niet dichterbij. De finishlijn naderde, ik keek om en ik wist het. Wederom kampioen!! De tijd was ondergeschikt, maar 1.48.65 lopen in een negatieve split is niet niks. Robert liep in mijn spoor ook naar het EK-limiet in een verre van ideale race daarvoor en gaat samen met mij over 2 weken naar Gotenburg. Na de race was de pers aandacht overweldigend, maar ook ontzettend leuk. Deze week zal het deels nagenieten zijn van de gouden plak, maar zal de focus ook weer moeten komen voor het EK, want in het oranje lopen is toch het mooiste wat er is.

Hieronder staan een aantal interviews en de race video.
NOS (op 1:30)

Losse veter: Race video

RTV Noord

TV Gelderland

Losse veter: Interview

Foto: Kees Nouws

In Gent mocht ik voor het eerst in de A-serie starten. Met een aantal sterke namen op papier en een haas zou het een mooie snelle race worden waar ik ook nog kansen op de winst zou hebben. Vanaf de start moest ik dus scherp zijn en proberen onder een eindtijd van 1.49.00 te komen, wat het limiet voor het EK indoor is.

Na een lange autorit aangekomen in Gent had ik gelijk de spanning in mijn lijf. Na even kort wat muziek te luisteren om wat te ontspannen begon ik samen met Victor Bouwman mijn warming up. Het lichaam voelde op zich goed, maar wel wat traag. Nog even kort met coach Eddy Kiemel gepraat: “Gewoon lekker rennen vandaag en je hebt kansen om te winnen, dus dat is alleen maar mooi.”  Meer was er niet nodig voor mij, want de focus lag al goed.

Na kort de race van Victor te hebben gezien (1.53.20) was het de beurt aan mij. Het startschot viel en het gaspedaal drukte ik tot de bodem in.

(De race waar ik in baan 6 start)

Iets te vlot startte ik waardoor ik me wat moest inhouden om achter de haas de bocht in te gaan. Vervolgens kostte het moeite om rustig te blijven lopen. Ik had het gevoel wat onhandig te lopen en een paar misstappen te maken om op een gepaste afstand van de haas te blijven. Wat ik niet wist was dat ik op dat moment een klein gaatje had geslagen met de concurrentie. Deze liepen ze echter tussen 300 en 400m weer dicht. Op 450m voelde ik toch echt dat de haas vertraagde en ik harder wilde, dus riep ik “WEG” en kon vervolgens lekker in mijn eigen pas de laatste 300m afleggen.

Op 200m voor de finish stond Victor in de binnenbaan te schreeuwen vanaf daar begon ik te pushen. Armen hoog, knieën hoog en gaan. De klok tikt de tijd weg, maar ik wist het al. Als ik win, dan loop ik die limiet sowieso. Zo gezegd zo gedaan en 1.47.99 op de klokken betekende ook nog dat ik de EK<23 limiet van 1.48.25 binnen had!

Ik had zelf gehoopt dat ik dit zou kunnen, maar dat het dan ook daadwerkelijk lukt geeft zo’n heerlijk gevoel. Voor even kon ik genieten van deze mooie prestatie, maar niet te lang.. De EK limiet is gelopen, dus alle pijlen zijn nu gericht naar Gotenburg! Een nieuwe spannende ervaring staat me daar te wachten en ik ben benieuwd wat Zweden me brengt!

(interview met Atletieknieuws)

Een week geleden terug uit de warmte in Spanje liepen Stefan Wessel, Victor Bouwman en ik dit keer niet door een warm park bij Plaza de España in Sevilla, maar door een ondergesneeuwd park bij min 3 in Dortmund. Na de warming up begon dan anderhalf uur later dan gepland de eerste 800m van het seizoen/jaar. Vlak voor het startschot vroeg de Duitse in mijn baan nog wat ik wilde openen in de eerste rondes. Ik had geen idee en was ook iets te nerveus om nog een goed antwoord hierop te geven en haalde dus mijn schouders maar op en ging klaar staan.

Het startschot viel en vanaf toen moest het plan,’500m soepel en vervolgens proberen te versnellen’, uitgevoerd worden. Openingsronde loopt altijd soepel, maar 25,5sec is misschien toch wat snel. 400m in 52,5sec is zeker stevig, maar nog steeds liep het soepel. Vanaf 500m versnelde ik maar toen merkte ik de harde opening wel, want 150m later was de snelheid er wel echt uit. Een slotronde van 29,5sec was uiteindelijk jammer, maar wel te verwachten. Door mijn vertraging was ik nog bang dat ik ingehaald zou worden, maar toen ik omkeek zag ik dat mijn tegenstand pas de bocht in kwamen, terwijl ik het rechte stuk alweer in liep. Ik verbaasde mij erover hoe groot het gat was, want ik had geen moment door gehad dat ik zover voor lag.

De klok zag ik vervolgens stil komen 1.49.62! Door de tijd en de voorsprong was ik bijna meer verbaasd dan blij! Bijna, maar ik was dan ook wel behoorlijk verbaasd. Een solo sub 1.50 race is niet iets wat ik nu mogelijk achtte voor mij en geeft mij dus wel vertrouwen voor komende races!
Kortom: ik heb zin in komend seizoen!

Thijmen Kupers moest afgelopen weekend het NK Cross aan zich voorbij laten gaan. De 800m-loper blesseerde zich onlangs aan zijn knie en was niet voldoende hersteld. ‘Het NK Cross is dan ook weer niet zo belangrijk dat ik risico ga nemen.’ Kuper’s doel voor komende maanden ligt in de indoorhal. Hij wil zich kwalificeren voor het EK Indoor. De atleet van Team 4Mijl maakte afgelopen jaar een mooie progressie en wil komende maanden opnieuw een stapje maken. ‘Ik train meer omvang en de trainingen gaan beter dan voorheen. Een tijd van 1:47 is niet onmogelijk.’

Bij de start was ik snel weg om in ieder geval uit al het gedrang te blijven. Stefan was de eerste die aansloot en vervolgens liet ik hem het eerste tempo bepalen. Stefan liet amper tempo dalen na de eerste 100m en hadden al snel een gaatje geslagen met de rest van het veld. Na de eerste afdaling merkte ik dat Stefan dit toch opvallend minder snel deed dan ik. Wetende dat er verderop in de ronde een vervelende steile afdaling was dacht ik dat ik hier Stefan wel de eerste stoot uit kon delen. Toch had ik in de tussentijd ook al kleine plaagstootjes door de ideale lijn te nemen vlak voor Stefan om zo zijn ritme een beetje te breken.

Eenmaal aangekomen bij de bult hoogste bult versnelde ik om zo al een klein gat te slaan. Stefan die op dat moment nog het idee had de betere te zijn liet daarom bult op dat kleine gaatje vallen. Vervolgens ging ik zo hard als ik kon de bult af en Stefan had hier geen antwoord op. “Je viel als een baksteen naar beneden”, aldus Stefan. Ik had een gat van ongeveer 10 meter kunnen krijgen en was niet van plan deze weer dicht te laten lopen. Het tempo schroefde ik vast op de vlakke delen en zo was de race al na 1200m eigenlijk beslist.

In de 2e ronde bouwde ik het gat nog iets verder uit, maar liet in de slot meters Stefan wel iets dichterbij komen, want de winst was al binnen. Sprinten was niet nodig en ik geniet dan liever nog even van de winst, want zo vaak win ik nou ook weer niet! Uiteindelijk scheelde het tussen Stefan en mij een luttele 6 seconden en finishte ik in een tijd van 12.26 min.

Wouter Ploeger won verrassend de 8km van Olfert Molenhuis (beide teamgenoten) in een tijd van 25.20 min. Een ontzettend strakke tijd door deze heren en de strijd was achteraf ook wel te verwachten. Op de zaterdagochtend trainingen geven ze mekaar ook al geen meter prijs, dus waarom op een wedstrijd!

Ik ben ontzettend blij met deze wedstrijd en is voor het NK cross een goede voorbereiding. Aankomend weekend staat een trainingskamp op het programma om nog even de puntjes op de i te zetten.

Vooraf aan de wedstrijd heb ik met de coach besloten om gewoon zo hard mogelijk te gaan en zo diep mogelijk en dan zien we wel wat eruit komt. Coach Guido was in ieder geval optimistisch, te merken aan de opmerking: “En dan open je de eerste 5km maar in 15 rond en dan zie je maar waar het schip strand”. De verwachting kwam akelig dicht bij de waarheid.

Na een ontzettend drukke start zigzagde ik door Haren, mijn oude woonplaats, heen. Al snel zag ik trainingsmaatje Stefan Wessel die schijnbaar wel een goede start had gehad en ik besloot in zijn kielzog te gaan lopen. Het tempo lag hoog vanaf het begin. Mijn benen voelden daardoor al vrij snel vermoeid, maar opgeven ken je op zo’n moment niet, dus de enige oplossing was in het groepje waar je zit blijven lopen totdat je niet meer kunt. In een groepje van ongeveer 8 man met onder andere Stefan, Frank Blikslager en Bart van Nunen werden de eerste 3218m afgelegd in 9.40min. Een tempo onder de 20min!

Foto: Runnersworld Groningen

Op dat moment werd er versneld en kreeg ik het al gauw zwaar. In de aanloop naar het viaduct op ongeveer 1.5km voor de finish moest ik lossen. In een doorkomsttijd op de 5km van 15.08 was het zwaarste deel van de race aangebroken. Het viaduct probeerde ik mijn tempo terug te vinden en ging daardoor iets te hard, want daarna waren mijn bovenbenen compleet zuur. De laatste 400m liep ik dan ook in een tempo van 18km/h wat ten opzichte van de 20km/h van daarvoor een aardig verval was. De herestraat probeerde ik nog iets het tempo op te voeren, maar de bult deed precies waar ik bang voor was. Op de laatste 500m ben ik daardoor nog door 5 man ingehaald, omdat er geen eindsprint meer in de benen zat.

Uiteindeijk finishte ik in een tijd van 19.43 en werd ik nog net door Brian Kamstra in de laatste 100m voorbij gesneld. Een gemiddelde snelheid van 19.6km/h waar ik bijzonder trots op ben. Het is een van de eerste keren sinds de batavierenrace van 2009 dat ik weer echt het gevoel had dat ik op een lange afstand alles heb kunnen geven. Ik weet weer hoe het moet en nu moet ik dus ervoor zorgen dat ik dit vaker kan doen!

Het team presteerde met 6 mensen onder de 20min (Olfert Molenhuis, Frank Blikslager, Stefan Wessel, Brian Kamstra, Thijmen Kupers en Niek Blikslager) ontzettend sterk.

Allereerst was er voor het eerst echte aandacht voor mij binnen een wedstrijd. Vooraf ben ik bij de Kramprun aangekondigd en verwachtingen lagen natuurlijk al gauw op mijn weg. Uiteindelijk liep ik een niet opvallende race naar een tijd van 15.55 min en een 16e plek. Teleurstellend was het resultaat ook voor mijzelf, maar wat had ik dan gedacht na zo’n korte opbouw periode? De eerste les die ik leerde was eentje van de kilometers. Meer omvang maken is noodzakelijk en ik ben de dag erna meteen begonnen met een lange duurloop van 18km. Vanaf nu staan de kilometers op het programma

Wat beter om kilometers te maken zonder dat je je benen op schokbelasting trakteert dan een wielerkoers te fietsen. De ronde van Winsum was een uitgelezen kans om het hart-long systeem te trainen en eens mentaal een fikse klap te incasseren. Zo gezegd zo gedaan. Na 55 km kwam de genadeslag van het peleton en moest ik lossen. Na iets te gretig voorin te rijden reed het peleton mij na een korte demarage op een achterstand van zo’n 30 meter. Net te ver om terug te komen en na 69km werd ik dan ook op een ronde gezet en besloot na een zware strijd het peleton voor te blijven de strijd te staken. Trillend op mijn benen stapte ik af. Missie geslaagd. Mentaal heb ik een aantal keer geïncasseerd en toen de benen het echt niet meer trokken was mijn hoofd nog steeds niet klaar om op te geven.

De senioren competitie was vooral lastig, omdat ik voor het eerst na mijn super seizoen van 2012 in de buurt van mijn specialiteit kwam. De 1500m was mij toevertrouwd en winnen was de opdracht. Klinkt makkelijk en achteraf was het dat ook wel, maar vooraf was er wel een zekere spanning. Mede atleten die komen vragen hoe hard ik zou gaan lopen en opmerkingen als “ik ren gewoon achter Kupers aan” hoorde je links en rechts. Uiteindelijk liet ik me te veel beinvloeden door allerlei invloeden van buitenaf die totaal niet relevant waren op dat moment. Hierdoor startte ik erg ingehouden en liep ik uiteindelijk een vlakke race (64, 65, 65 en laatste 300m 45) zonder dat ik echt doodop aan de finish kwam. Dit is toch wel iets waar ik naar streef als ik een wedstrijd loop, want ik wil graag zo goed mogelijk lopen. De les die ik dus hieruit moet trekken is dat ik weer opnieuw moet leren omgaan met invloeden van buitenaf. Druk komt vanuit jezelf en dat zou ik toch wel moeten weten, maar aan het begin van een nieuw seizoen mag je nog een paar foutjes maken.

De laatste week heb ik in alle rust doorgebracht en alle lessen een plek gegeven zodat ik in oktober fris van start kan. Ik heb ontzettend veel zin in het aankomende jaar en hoop van het seizoen 2012/2013 een nog mooier seizoen te draaien dan het afgelopen seizoen!

(Een beetje inspiratie is altijd goed, dus bij deze)
Harder kan altijd, zelfs als men zegt dat het onmogelijk is. Roger Bannister kon niet harder dan 4 min op de mijl lopen, en dus deed hij het. In datzelfde jaar volgden verschillende andere lopers zijn voorbeeld!

In Juli vorig jaar heb ik de keuze gemaakt om te stoppen met mijn studie in Enschede en te beginnen aan de opleiding Bewegingswetenschappen in Groningen. Hierbij heb ik mij aangesloten bij Team 4 Mijl onder coach Guido van Weeren. De keuze was gevallen op het combineren van topsport met studie en dit keer zonder excuses van alles wat te maken. In de wintermaanden heb ik veel getraind en ging ik van 30km per week naar bijna 80km. Een klassieke runners knee kwam opzetten en na de uitstekende begeleiding kon ik na 2 maanden weer volop trainen. Dit deed ik dan ook op het trainingsweekend op Terschelling door het klimduinrecord van het team te verbreken. Misschien was dit voor mijn teamgenoten en de coach een bevestiging dat ik dat jaar wat speciaals ging neerzetten, maar ik had nog geen idee. Een kort trainingsblok later begon het indoor seizoen. In de wedstrijden in de aanloop naar het NK liep ik gestaag harder. Eerste wedstrijd werd een 2e plek achter Nils Pennekamp die solo naar 1.50.14 liep en mij achterliet met 1.51.56. Toch werd ik niet ongerust, want Nils kan ontzettend hard lopen, maar op een NK weet ik toch altijd ergens een extra vaatje energie te openen. Dit bleek uiteindelijk te werken en mijn eerste Nederlandsche titel was binnen in ook nog eens een tijd onder de 1.50! Zelf kon ik het haast ook niet geloven, maar ik weet dat ik een perfecte race liep.

De stap naar het outdoor seizoen was voor mezelf een hoge drempel. “Kan ik het kunstje van indoor nog een keer outdoor?” Geen tijd om daarover na te denken, want er moest hard getraind worden in Portugal.

Zweten en zwoegen onder de Portugese zon met je atletiek vrienden is voor mij nog altijd het ultieme vakantie gevoel. Op trainingskamp ben ik dus niet geweest, maar ik ben op vakantie geweest met het team. Met die mindset kwam ik ook terug in Nederland, want ik wilde laten zien wat ik waard was en dat was vooral voor mezelf belangrijk. In Hoorn liet ik zien dat ik outdoor hetzelfde kunstje kon als indoor. 1.48.51 op de klokken en 2 sec achter Robert Lathouwers. Niet slecht voor een groentje dacht ik. In mijn achterhoofd spookte de 1.47. Niet wetende dat ik 2 weken later die hele 1.47 zou overslaan en 1.46.46 zou lopen in een uniek veld op de FBK-games. De doorbraak van mijn sportcarrière. Hierdoor kon ik voor mijn eerste interland meteen naar het EK in Helsinki. Het NK werd niet meer het hoofddoel van het jaar, maar het EK. Het NK liep ik voor het eerst in mijn leven een echte boemelrace in de finale. Het tactische inzicht ontbrak mij op dat moment, maar op doorzettingsvermogen redde ik het om mijn positie achter Lathouwers te bevestigen en finishte als 2e op het NK outdoor. Mijn eerste senioren outdoor medaille. Het jaar ervoor werd ik nog kansloos 6e in de finale en liep Lathouwers ook naar de winst toe.

Het EK leerde mij veel. Dat wordt altijd geopperd en ik geloofde het niet altijd, maar het is toch waar. Je kijkt rond en er opent een wereld voor je. De concurrentie is niet alleen meer in Nederland. De concurrentie is niet alleen op de 800m. Overal zijn mensen die even hard of zelfs harder lopen dan jij zelf doet. Ik had kunnen denken: “Dat kan ik nooit.” Wat ik gelukkig dacht was: “Dat wil ik ook.” Deze reactie gaf mij de motivatie om vanaf nu alles te doen om topsporter te worden. Ik ben op de goede weg, maar topsporter ben ik nog niet.

De eerste stap naar topsporter is je gedragen als een topsporter. Hoe beter dit te leren dan afkijken van de besten. De olympische spelen van Londen waren hiervoor de uitgelezen kans. Ik heb 18 dagen in Londen gewerkt op het park in een restaurant om sfeer te proeven die er om zo’n groot evenement hangt. Erg indrukwekkend hoe de olympische spelen leven onder de mensen en hoeveel mensen enthousiast worden van sport. Op het moment dat ik Robert Lathouwers zijn series zag lopen op het grote scherm voelde dit ook voor mij speciaal. Ik sta op 300m afstand van het stadion waar de echte wedstrijd daadwerkelijk aan de gang is. En kriebelen deed het ook wel. 1.21 seconden zat ik zelf van dit limiet af. Voor mij dat jaar onhaalbaar, maar voor in de toekomst? 1 ding weet ik wel en dat is dat ik daar ook wil staan.

En de start van het seizoen begon weer in het Oranje.

Iedereen van ons team was onder de indruk van de omgeving waarin we ons verkeerden. Overal wereldberoemde atleten en je loopt daar gewoon tussen. Even proeven aan het leven van de beste atleten van de wereld.

Als je daar niet gemotiveerd door raakt weet ik het ook niet meer. De American Relay startte in het voorprogramma. Vlak voor de start werden alle toppers van de wedstrijd voorgesteld aan het publiek. Daar liep ik dan mijn sprintjes te doen tussen Yohan Blake en Christophe Lemaitre. De fluit ging en iedereen liep naar de wisselplaats toe. Nog even onder het afdak staan en plots zagen we dat de race al gestart was. Alle atleten van de 1e wissel inclusief mij moesten haasten om nog optijd op de wisselpositie te staan. De race was begonnen en ik moest 5×210 meter lopen. In het begin van de race liepen we 3e positie, maar zakten naarmate de race vorderde steeds verder terug. Mijn 3e en 4e 200m gingen erg goed en we schoven van de 6e naar de 5e positie op, maar verloren deze plek doordat ik bij mijn 1 na laatste wissel volop tegen een Italiaan opliep die aan het uitlopen was. Daarna kon ik pas het stokje overgeven en was 15 meter verloren. Dit konden we niet meer inhalen en na een zware inspanning finishten we met het Nederlandse team bestaande uit Bram Peters, Jorian Damen en ik als 6e in een tijd van ongeveer 6.34. Een uitstekend tijd aangezien Jorian Damen na de 3e 200m zijn hamstring waarschijnlijk heeft ingescheurd en deze tijd gelijk was aan de winnende tijd van het jaar daarvoor. We waren dan ook niet echt teleurgesteld en hebben vervolgens een super wedstrijd gezien. Tijdens de 800m zei Guido: “Wanneer ga ik daar een blonde krullenkop tussen zien lopen?” En het antwoord weet ik niet, maar ik weet wel dat ik ontzettend hard ga werken om ervoor te zorgen dat deze blonde krullenkop daar komt te lopen.

Aan alle atleten die dit lezen wil ik nog speciaal succes wensen met jullie trainingen en wedstrijden!

In deze serie liep ik als enige Nederlander mee. Jan van den Broeck liep ook mee, maar had nog last van vermoeidheid van het EK. Ik had ook wat vermoeidheid in de benen, maar ik had met Guido afgesproken om maar gewoon zo hard mogelijk te lopen en te zien hoe goed mijn herstel mechanisme is. De vermoeidheid fysiek was voor mij niet het zwaarste punt, maar mentaal moest ik mij eroverheen zetten. Aannemen dat ik misschien niet top benen heb, maar wel gewoon 100% moet geven. Ben je fysiek 90%, dan is het gemakkelijk om dan mentaal 90% te geven, maar je loopt dan nog maar 80% van je kunnen. De truc is om elke keer weer 100% te geven en dan te zien of je lichaam op dat moment ook 100% was.

Aan de start hoorde ik dat Matthew Scherer (de haas) een tempo van 50 sec op de eerste 400m op de klok wilde zetten. Dit zou wel echt te hard zijn en vooraf was de tactiek om op positie 4 te starten, maar ik besloot wat verder achterin het veld te starten. Na 400m in een tijd van bij 53 sec voor mij liep ik op de 10e positie. In mijn hoofd gingen ondertussen allerlei gedachten rond en de focus was toch vrij lastig te vinden. Toch deed ik wat ik moest doen op de laatste 200m en dat was versnellen. Op dat moment voelde de versnelling zo goed dat ik aan een inhaalslag begon. Op 110m haalde ik de eerste groep van 4 in en vervolgens op de finish haalde ik Azzine Boudjema in en finishte in dit toch internationaal goed bezette veld als 5e in een tijd van 1.47.48. Mijn op 1 na beste seizoenstijd die ik met een heerlijke laatste 200m liep. Ik ben hier ontzettend tevreden mee en heb hiermee in ieder geval bewezen dat mijn “basis” prestatie rond de 1.47 ligt. Dit was de afsluiting van het seizoen waar ik een beetje op hoopte en ik ben vooral blij dat ik mijn hoofd goed in de race heb kunnen krijgen.
 

Officiële uitslag

In het stadion was het behoorlijk druk in vergelijking met de dag ervoor want ook de speerwerpen finale was vandaag. Dit is toch wel leuker dan een half vol stadion. Starten ging vandaag weer goed en ik zat goed voorin. Het plan was 3e of 4e positie starten en ditmaal proberen uit de rug van de tegenstand te komen. Na 400m zat ik nog goed in de groep, maar ten opzichte van de vorige dag was de opening echt een stuk zwaarder. Toen er op 500m versneld werd moest ik dus ook vrij snel afhaken. Dit gaf me mentaal wel een klap en de opperste strijder werd niet gevonden. De laatste 200m mistte de overtuiging dus ook lichtelijk en liep uiteindelijk naar een 8e plaats toe in 1.50.37. Dit is natuurlijk een tijd waar ik vorig jaar blij mee zou zijn geweest, maar dit jaat er en ander persoon aan de start en ik was daniet echt blij. Het was gewoon op. Het herstel was toch zwaarder dan ik in eerste instantie dacht en dat maakt het interessantoe ik ervoor kan zorgen dat ik beter herstel van zo’n 1e ronde. Er staan nog een hoop mooie momenten te wachten, van dat ben ik zeker, en ik heb ontzettend veel geleerd. Deze ervaring neem ik allemaal mee!

Halve Finale 800 Thijmen from Losse Veter on Vimeo.

Robert Lathouwers deed in de halve finale wat van hem verwacht werd en finishte als 1e in zijn serie. Hij kwalificeerde zich hiermee voor de finale van de dag erna.

Dag 3
Robert liep in de finale naar een 6e plek toe. Hij liep op kop, maar had toch last van de afgelopen 2 dagen. De laatste 50m braken de vorige inspanningen hem op en finishte als 6e. Toch een erg gave prestatie, want in 2006 liep Bram Som in de finale (en won), in 2010 liep Arnoud Okken in de finale (en werd 4e) en dit jaar Robert Lathouwers. De volgende keer moet er dus weer een andere naam in de finale en hopelijk ben ik dat!

Rond half 1 vertrokken Robert Lathouwers, Honore Hoedt, Guido van Weeren en ik naar de warming-up baan. Bij het warmlopen merktte ik dat mijn benen echt wel goed waren. Geen pijntjes, geen stijfheid, geen excuses! Tussen de sprintjes door kreeg ik via Guido te horen dat de britt Warthon voor het olympische limiet zou gaan strijden. Dit zorgde voor een wisseling van tactiek en het plan was om rond positie 3 of 4 te starten.

In het stadion lopen gaf echt een kick moet ik zeggen. Toen ik voor mijn startblok stond gooide een speerwerpster een goede worp en het gejuich galmde plotseling door het stadion. Om kippenvel van te krijgen! Vervolgens was ik aan de beurt om van start te gaan. Als een “speer” was ik weg van de start en had al snel een aantal atleten achterhaald. Alleen de britt die zoals verwacht hard zou gaan liep voor me. Ik schoof gelijk achter hem aan en ging zo aanvallend mogelijk mee. Als ik het tempo vol zou kunnen houden had ik sowieso een plek in de halve finale te pakken. Na een opening dat op pr schema was zakte ik iets weg voor de finish kwam een atleet langszij. Ik wilde deze zo graag afhouden dat ik plotseling versneldde en waarschijnlijk te veel energie hiermee heb vespil, want met nog 100m te gaan viel ik een beetje stil. Vervolgens kwam een viertal atleten ontzettend hard langzij. Mijn kracht trok weg en moest vechten voor de elke laatste meters. Uiteindelijk finishte ik als 6e in mijn serie, 2 plaatsen verwijderd van directe kwalificatie. 1.47.69 wasijn eindtijd wat toch mijn 2e tijd ooit is. Hier kon ik eigenlijk alleen maar tevreden mee zijn en vervolgens alleen maar hopen dat ik door kan als tijdsnelste.

Series 800 Thijmen from Losse Veter on Vimeo.

De eerste 2 minuten na de finish voelden erg zwaar, maar daarna waren mijn benen best wel snel hersteld!

Dit is een goed teken, want ik heb de halve finale bereikt, omdat er slechts in 1 serie nog een persoon sneller tijd liep dan ik. Nu kan ik me dus gaan opmaken op het volgende deel van mijn avontuur. Het zal extreem moeilijk worden om mij voor de finale te plaatsen en zal een unieke prestatie neer moeten zetten, maar wie zegt dat ik niet iets speciaals kan bereiken. Ik ga in ieder geval proberen de beste Thijmen als mogelijk aan de start te zetten en we zullen zien waar het schip strandt!

Vandaag heb ik de baan wat rondgelopen en een paar versnellingen geplaatst om de ondergrond te testen. Opvallend waren de bochten. Deze zijn erg scherp aan het begin en het eind en in het midden vrijwel recht. Dat word dus goed opletten in de bochten, maar dit kan dus wel betekenen dat ik voordeel pak op atleten die minder goed op de bocht anticiperen.

Deze avond was ook nog kort een teammeeting en een moment voor de pers om even met verschillende atleten te praten. Ik had het lekker rustig en kon met Guido, die vandaag ook aanwezig was even bijpraten.

Nu lig ik op bed en ga zo slapen om zo goed mogelijk uitgerust te zijn om de series zo scherp mogelijk te zijn!

Morgen zal ik voor het eerst de baan opgaan en nog een laatste training afdraaien voordat ik woensdag om 15.10 lokale tijd van start ga in de series (dit is 14.10 Nederlandse tijd)

In dit geval was het het volgende nummer:

Ik startte in de 2e serie en vanaf de start was het plan om te volgen en met nog 200m te gaan af te sprinten. Het tempo lag echter zo laag dat ik na een rondje van 60 seconden ik de kop overnam. Daarbij verhoogde ik het tempo iets. Op 300m te gaan versnelde ik nog wat en op 200m te gaan ging ik hard aan. 100m verder keek ik op het scherm en zag een gat van bijna 10m dat ik opeens had geslagen. De laatste 100m liep ik dan ook soepel door en had mij zo makkelijk geplaatst.

Van tevoren had ik nog aardig wat zenuwen, maar die waren uiteindelijk voor niets geweest. Vandaag hoop ik de strijd met Lathouwers aan te kunnen gaan, maar ik weet dat dit een erg zware strijd gaat worden. Dat maakt het in iedergeval een mooie uitdaging.

Interview met losse veter na series

Wedstrijd

Officiële uitslag

De 400m startte ongeveer een uur na aankomst en ik kon direct uit de auto beginnen met mijn warming-up. De benen voelden opzich wel goed, dus een goede tijd was mogelijk. Het weer was daarnaast ook goed, windstil en vrij warm. In de startblokken .. Dat was weer even wennen. De start was best wel prima vond ik zelf, maar coach Guido kon wel zien dat het een tijdje geleden was dat ik uit de blokken startte. Ik startte in baan 8, maar na de eerste 100m liepen de mannen van baan 6 en 7 al naast mij. Mijn start voelde ook als een 800m start en dat is gewoon te langzaam. Ik probeerde aan te haken bij de snellere mannen, maar dit lukte eigenlijk voor geen meter.

Na een voor mijn gevoel dramatische bocht, aangezien ik door bijna het hele veld werd ingehaald, liep ik nog op 1 lijn met de atleet uit baan 2, Johannes Wagner. Ik moest en zou geen laatste worden in de serie en gelukkig had ik dit vermeden door een goede laatste 100m. Hier merkte ik dat ik toch wel veel overhad, maar doorversnellen zat er gewoon niet in. Het voelde alsof ik op topsnelheid liep, maar dat deze snelheid gewoon te laag was om te kunnen verzuren in zo’n korte tijd. Uiteindelijk kwam ik over de finish met het gevoel dat ik 50 sec had gelopen over de 400m, wat vrij dramatisch zou zijn. Uiteindelijk liep ik een pr met 1 seconde een tijd van 48.44. Een best goede tijd, maar ik denk nog niet dat het mijn top is. Hiervoor zou ik meer 400m wedstrijden moeten lopen, maar ik blijf toch liever de 800m lopen. Een geslaagde uitstap, maar vanaf nu komt de focus op de 800m en dan voornamelijk het NK outdoor van volgende week.

Naast mijn eigen prestatie was er Wouter Ploeger op de 800m die zijn pr met meer dan 2 sec verbeterde naar 1.48.91. Een indrukwekkende race en waarschijnlijk een geduchte tegenstander in de toekomst. Toch was Wouter niet de verassing van de avond. Dit was Niek Blikslager die als Junior B 8.29.12 op de klokken zette op de 3000m. Dit is de 6e prestatie allertijden!

Officiele uitslagen:

.

foto: Erik van Leeuwen

Hij zou toch zo langzamerhand gewend moeten zijn aan het idee dat hij in Helsinki mag aantreden bij de EK. Maar Thijmen Kupers klinkt twee dagen na zijn limietrace bij de FBK Games nog altijd wat verdwaasd. ‘Mijn hoofd weet nog niet goed wat het ermee moet’, zegt de student bewegingswetenschappen. ‘Toen ik vorige week hoorde dat ik in Hengelo mocht meedoen dacht ik al: wauw wauw!’

Lees verder

Klik hier voor een geluidsframgent met interviewer Arnoud Bodde van RTV-noord

interview met RTV-noord (Arnoud Bodde)

HENGELO – Thijmen Kupers, woonachtig in Groningen en lid van Team 4 Mijl, heeft zondagmiddag tijdens de Fanny Blankers-Koen Games in Hengelo de EK-limiet gelopen op de 800 meter.

De 20-jarige Kupers deed dat in een eindtijd van 1 minuut, 46 seconden en 46 honderdste en plaatste zich daarmee voor het EK in Helsinki. Hij bleef hiermee 24 honderdste onder de gestelde limiet en scherpte tevens zijn persoonlijk record aan met maar liefst twee seconden.

Winnaar werd de Pool Adam Kszczot in een tijd van 1 minuut 43 seconden en 83 honderdste. De Rotterdammer Robert Lathouwers liep op deze afstand de Olympische Limiet in een tijd van 1.44.61, en mag zijn ticket naar Londen dus boeken.
(Bron: RTV-noord)

Aangekomen bij het stadion kreeg ik mijn accreditaties etc. zodat ik overal binnen kon komen. Toch ook een leuke bijkomstigheid bij zo’n gigantisch mooie wedstrijd. Links en rechts lopen top atleten uit alle hoeken van de wereld langs elkaar heen, dan is dat toch erg gaaf om daar deel van uit te mogen maken. Toch moet ik zeggen dat ik aardig rustig kon blijven onder deze omstandigheden. Normaal heb ik vrij veel stress voor een “belangrijke” wedstrijd, want zelfs bij de series van het afgelopen NK-indoor had ik toch vrij veel zenuwen. Volgens coach Guido was het misschien wel gewoon, omdat mijn lichaam klaar was om een topprestatie te leveren. Achteraf gezien helemaal geen gekke gedachte.

Bij de callroom aangekomen merkte ik wel weer dat ik het groentje in het startveld was, want ik was mijn rugnummer vergeten op te halen. Gelukkig was ik al als eerste om te melden bij de callroom en had ik nog tijd om mijn rugnummer op te halen. De medewerkers in de callroom begonnen vervolgens allemaal automatisch Engels tegen mij te praten, want zo bekend ben ik niet. Hoog tijd om mijn sporen te verdienen dus.

Op de baan en na bijna overgeslagen te worden bij het voorstellen viel het startschot. Het plan was om niet achteraan te komen en dus vrij pittig te starten. Pittig starten was in dit startveld als 3e van achteren aansluiten.  Geen moment was er eigenlijk vervolgens om rustig in je ritme te komen, want je moet gewoon snoeihard doorlopen om niet de aansluiting te verliezen. Een opening van 51.8 voor mij na 400m en vervolgens op 500m was mijn plan om iets door te versnellen. Ik verhoogde mijn frequentie, maar toch liep de rest van het veld weg. Toch bleef 1 atleet(Rimmer) wat achter en liep breed en liet een groot gat aan de binnenkant vallen. Ik probeerde tussendoor te komen, maar hij zag dit aankomen en sneed mij direct de pas af.

Nog 150 meter te gaan en net de pas afgesneden. Hoog tijd om door te versnellen dus. In mijn hoofd klopte de race gewoon. Ik had een klein gaatje laten vallen met Rimmer, doordat ik moest afremmen en daarvoor zat een gat van ongeveer 2 seconden met de rest van het veld. De enige gedachte die vervolgens in mij op kwam was: “pak die atleet voor je.” Ik had het gevoel dat ik niet meer dichterbij kon komen, maar het mooie was dat ik het wel probeerde. 50m later merkte ik dat ik langzaam terreinwinst boekte. Op de finish net mijn voorganger geklopt en als 9e gefinisht.

Toen kwamen de tijden. Lange tijd stonden alleen de eerste 8 op het bord en ik zag 1.43 en een lijst aan 1.44 staan. Het spookte rond dat ik toch niet zo heel ver achter ze zat en dat een 1.47 niet onmogelijk zou zijn. De tijd: 1.46.46!  Een pr van meer dan 2 seconden, maar ook nog eens het A-limiet gelopen voor het EK in Helsinki. Het ongeloof is nog altijd aanwezig! Van de week zullen er dus plannen voor Helsinki gemaakt worden en zal de route van dit seizoen toch nog veranderd moeten worden. Ik ben natuurlijk hier heeel erg blij mee. Een beloning voor mijn harde werken! Ik had mijzelf vandaag een kans gegeven op een 1.47, maar dat ik hier zo hard loop was ook voor mij een verrassing. De droom om Olympiër te worden lijkt steeds meer een haalbaar doel. Over 4 jaar lijkt er toch een deur op een kiertje te staan en ik hoop deze natuurlijk wagenwijd open te gooien in de toekomst. Nu eerst maar genieten van deze tijd en focus weer vinden in de aankomende trainingen.

Officiele uitslagen: